(Kentçe bakmak arsız bir kendini unutuş

Kendi sesinden uzakta
İçinde bir deliyi beslemek
Dizelerini kırı p yalvarırken tanrıya
Kendi sesinden uzakta
Gözleri görmeyen çukurlarda ölmek

Senin içinden geçen ben değildim
Kimyevi korkulara sürünmüş eskimdi
Boylu boyunca uzanı p eteğinde
Gökyüzüne vuran alevlerine diş geçirdiğim
Benim içimde durmadan yanan sensin ama

Satıcıların ardından dolanı p
Sokaklarında ta sokaklarında
Bir ağrıya dönüşü p kalıyorum
Evlerle evler kısmış nefesimi
Satranç tahtasına sürülmüş beşinci atım
Vuracaklar beni

(Ulu orta sevişmeleriyle ünlü kent)

Üzmelerinin meyhanesi
Şişenin dibinde bulacağım ses hangi kapı
Bir kadehin ardında yanarken
Çoktan yanmış bir kadınla kadehin ardında
Sevişmesi yırtınırcasına hangi oda

Susma be sarhoş
Silinmesin içimden geçen kalabalık
Silkinecek hal kalmamış bende
Vuracaklar beni

Taş plaklar mezarlığına gömecekler
Eski bir su boş yere akacak
Dost kalabilenlerde sürülecek içimden

(Uç bir renktir kent

Tavan arası kadar nemlidir yüzü

Elle çizilmiş gibi beni senden ayıran kaldırımlar
Neden sokaklarını sonuna değin avuçlamam
Kokusunu kaybetmiş duvarlar ağaçlar
Ağır aksak vagonlar
Saçları dağınık damlar
Sapanla yaralanmış parklar
Birbirinin içinden habersiz geçen insanlar

Güneş bile yüzünü dönmüşken ağaçlarına
Billur bir güzellik neden varmaz ellerime

Kalabalıklar arasında tutuşan gözlerim
Klozet kapağından bakar gibi haykıran kente

Bir elinde kül
Bir elinde kibrit

Bir yumağın içinden seslenen sesim
Hangi kavgada büründün bir dağ havasına
Gönlümün hangi tarafında orospulandın

Görmeye değil işitmeye değil söylenmeye değil kent
Bir söküğü Kürtçe dikip
Türkçe yamamak
Gündüzün yapı saçlı iskeleti
Susmaya sormuyorum
Nerde sesim

Pamuk prensesin 101. yılı
Uykusunun en ölü hali kent
Yedi cüceler ormanında
Dikili kulakları çakalların
Beyaz atlı prensin parçalanmış cesedi

Dibine bir düşse kalbim

Bir kendi sesine yakın sen

Ah bir düşse kalbim



M. Murat Küçükaydın